1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6

Op het tv-scherm, in zaal Roelanzia, stond Thei Teunissen aan de start van een wedstrijd, links aan de wand hing het shirt dat hij toen droeg, rechts stonden zijn zonen Martin, Hans en Roger. Zij gaven commentaar op de foto's uit het beginjaren van de Ysselsteynse wielergeschiedenis. Een ijzersterke opening van een prachtige avond waarop Rien van Horik op vlotte wijze het publiek meenam door het tijdperk 1950 tot heden. Supportersclub Mike Teunissen had de auteur van het boek 'Pedaalridders van de Peel' uitgenodigd om dieper in te gaan op het hoofdstuk 'Ysselsteyn, wielernest van de Peel'.

Terecht was er veel aandacht voor de pionier van de Ysselsteynse wielersport, Thei Teunissen, en de twee grote namen Peter Winnen en Mike Teunissen. Een witte trui in Parijs, het geel in de Tour, het groen in de Tour, het rood van de Vuelta, Touretappes, wereldkampioenschap, Europees kampioenschap ... ongelooflijke prestaties.

Met z'n tienen doken de koplopers uiteindelijk de slotronde in op de VAM-berg. Fransman Cristophe Laporte versnelde als eerste. Met een kleine voorsprong ging hij de laatste keer naar boven. Een sterk rijdende Mike zag in laatste honderden meters zijn beoogde kopman Olav Kooij wegrijden met Wout van Aert. Met de finislijn in zicht sloten ze aan bij de Laporte, maar deze hield stand en pakte de Europese titel, voor Van Aert en Kooij. Wat een vol Jumbo-Visma-podium opleverde. Achter de snelle De Lie sprintte Mike naar plaats 5, waarmee hij een sterk EK-optreden bevestigde.

Van Assen naar VAM
Na de start in Assen reden de mannen via plaatsen als Gieten en Westerbork naar de lokale ronden rond de VAM-berg. Na een valpartij moest Bauke Mollema, de kamergenoot van Mike, de wedstrijd al vroeg verlaten. Bij het opdraaien van de plaatselijke ronden was het gedaan met de vijf vroege vluchters en begon een spannende finale.

In de finishstraat  waren ze in een beeld gevangen: de zes koplopers en de uitgedunde groep met voorin Mike ... Helaas kwam de aansluiting niet meer tot stand en restte hem een sprint in het peloton.

Sterk veld
Ondanks enkel afzeggers, onder wie Wout van Aert en  Biniam Girmay, stonden er sterke renners aan de start van de Super 8 Classic. Een wedstrijd die eerder de naam Primus Haacht droeg, namen van producten van dezelfde bierbrouwerij. Al snel kon een een kopgroep van drie renners wegrijden. De jonge Nederlander Frank van den Broek (DSM) toonde voorin dat hij de beste was. Van der Poel maakte de oversteek, maar zag snel in dat het nog te vroeg was voor een definitieve ontsnapping.

De Brit Adam Yates won de Grote Prijs van Montréal. Hij was op het natte stadscircuit in Canada in de slotfase ontsnapt met Pavel Sivakov. De renners moesten achttien keer een omloop van 12,3 kilometer afleggen. Met daarin de lastige Côte Camillien-Houde (1,8 km aan 8%), verder de Côte de Polytechnique (780 meter aan 6%) en de korte Pagnuelo (535 meter aan 7,5%). Mike kwam als 54e over de streep op iets meer dan twaalf minuten.

Vermeersch begint aan lange solo

De eerste ronde was meteen de meest regenachtige van allemaal. Maar dat hield Florian Vermeersch (Lotto Dstny) niet tegen om ten strijde te trekken. Afgelopen week piloteerde hij kopman Arnaud De Lie naar winst in zijn eerste WorldTour-klassieker, waardoor de Lotto-renners met een voldaan gevoel naar deze GP van Montréal konden toeleven. Het ging in die beginfase nooit echt snel in het peloton, want Vermeersch mocht gerust vijf minuten wegrijden van de ploegen van de topfavorieten.

Israel-Premier Tech maakt tempo

In eerste instantie nam Israel-Premier Tech haar verantwoordelijkheid in het peloton. Later gevolgd door Lidl-Trek en Soudal Quick-Step. Maar toen zaten we al op zeven ronden voor het einde. De voorsprong kelderde flink en na een solo van 150 kilometer werd Vermeersch gegrepen. De Pool Majka (UAE Emirates) nam het tempo over en zorgde daarmee voor veel slachtoffers. In die fase werd ook Mike gelost, maar kwam nog terug. Hij zat veelal achterin de groep en moest alle zeilen bijzetten om erbij te blijven. Op zo’n 35 kilometer van de streep moest hij het peloton defintief laten gaan.

Op een zeer imponerende wijze heeft Arnaud De Lie de 12e editie van de Grand Prix Cycliste de Québec gewonnen. De Belg kwam uit misschien wel een tiende positie en moest daarom de sprint vroeg aangaan. Met zijn sterk wapen en dus op de macht wist hij Corbin Strong en Michael Matthews in de laatste meters te remonteren. Mike werd dertiende.

Zestien rondes van 12,6 kilometer wachtte op het WorldTour-peloton, dat was afgereisd naar Canada voor het tweeluik met de GP de Québec en de GP de Montréal. Deze laatste koers is zondag. In totaal 200 kilometer en 3000 hoogtemeters in Quebec. Zeker geen gemakkelijke opdracht.

Vansevenant in de vroege vlucht

Na wat eerste vruchteloze aanvalspogingen, kregen Mathias Vacek, Mauri Vansevenant, Gianmarco Garofoli en David Lozano wel de zegen van het peloton. De voorsprong voor het kwartet bedroeg op een gegeven moment goed vier minuten. Op 45 kilometer van de meet werden de koplopers gegrepen.